Η τουρκική κατάκτηση στην περιοχή των Κοτυώρων ξεκίνησε πριν ακόμα γίνει η άλωση της Κωνσταντινούπολης, τα πρώτα χρόνια του 15ου αιώνα, όταν οι ντερεμπέηδες κατέλαβαν πρώτα το Μελέτ ή Μελάνθιο και το Κιόλκιοϊ, που γειτνίαζαν με την Ορντού (Σκαλιέρης, 1922). Αυτή η εξέλιξη οδήγησε σε φυγή το ελληνικό στοιχείο, με αποτέλεσμα τα χωριά και τα περίχωρα να ερημώσουν και να μετατραπούν σε βοσκοτόπια των Τουρκομάνων. Η εξουσία των Κοτυώρων δεν αργεί να περάσει στα χέρια των Οσμανίδων Τούρκων. Οι Έλληνες κάτοικοι για να διαφύγουν μετακινήθηκαν ανατολικά του Μποζούκ – Καλέ, στο Μπουτζάκ μαχαλεσή (Norman, 2008).
Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τον Μωάμεθ τον Πορθητή σηματοδοτεί την επικράτηση και καθιέρωση της τουρκικής κυριαρχίας στην περιοχή. Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού σφαγιάστηκε, ενώ όσοι επέζησαν από τις θηριωδίες είτε αποδέχτηκαν το νέο καθεστώς και εξισλαμίστηκαν, είτε διέφυγαν σε μέρη ορεινά και απόμακρα, όπως η Αργυρούπολη και η Κρώμνη, για να συνεχίσουν να ζουν ως Έλληνες Χριστιανοί (Σαλτσής, 1955).
*Το συγκεκριμένο απόσπασμα προέρχεται από τη διπλωματική εργασία του Γιάννη Μιχαηλίδη «Ξένε, Ξενίτα! ούλ’ εσέν πάντα θ’ αροθυμούμε»: Η μουσική παράδοση των Κοτυώρων μέσα από τις Συλλογές του Ξενοφώντος Άκογλου και συγκριτική ανάλυση επιλεγμένων τραγουδιών», η οποία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του ΠΜΣ: «Εθνομουσικολογία και Πολιτισμική Ανθρωπολογία» του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.