Η λαϊκή μουσική των Κοτυώρων δε διέφερε σημαντικά από τις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου. Τα τραγούδια που θεωρούνταν κατεξοχήν παραδοσιακά ήταν τα δημοτικά. Τα περισσότερα εξ αυτών ήταν ευρέως διαδεδομένα και δεν συναντώνταν αποκλειστικά στα Κοτύωρα. Αξιοσημείωτο είναι ότι εμφανίζουν μία μεγάλη ποικιλομορφία στις μελωδίες, τη θεματολογία και το περιεχόμενό τους. Άλλοτε παρουσιάζονται ως ολοκληρωμένα άσματα με συγκεκριμένη μελωδία και άλλοτε ως δίστιχα που προσαρμόζονται πάνω σε διάφορους σκοπούς. Τα λαϊκά άσματα τα συναντάμε σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, στους γάμους, στα γλέντια, στα πανηγύρια, στα γιορτινά έθιμα κτλ. (Άκογλου, 1964).
Ο Άκογλου (1939) μας παρουσιάζει, επίσης, μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση που προέκυψε για την λαϊκή μουσική του τόπου μετά το μεγάλο κύμα των Ελλήνων που έφτασαν στα Κοτύωρα από τον Ανατολικό Πόντο το 18ο αιώνα αναφέροντας ότι, εκτός από τα δημώδη άσματα, επινοήθηκε ο όρος «κρωμέτκα τραγωδίας» για να χαρακτηρίσει κυρίως σκοπούς που είχαν δίστιχα και ήρθαν από εκεί.
*Το συγκεκριμένο απόσπασμα προέρχεται από τη διπλωματική εργασία του Γιάννη Μιχαηλίδη «Ξένε, Ξενίτα! ούλ’ εσέν πάντα θ’ αροθυμούμε»: Η μουσική παράδοση των Κοτυώρων μέσα από τις Συλλογές του Ξενοφώντος Άκογλου και συγκριτική ανάλυση επιλεγμένων τραγουδιών», η οποία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του ΠΜΣ: «Εθνομουσικολογία και Πολιτισμική Ανθρωπολογία» του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.