Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 στην Αργυρούπολη του Πόντου. Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.
Η ζωή του σημαδεύτηκε από πολύ νωρίς από μια μεγάλη δοκιμασία. Σε μικρή ηλικία έχασε και τους δύο γονείς του, οι οποίοι πέθαναν την ίδια ημέρα. Την ανατροφή του ανέλαβε η γιαγιά του, μια βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα, η οποία τον μεγάλωσε μέσα στην πίστη και την ευσέβεια της ποντιακής παράδοσης.
Από παιδί ακόμη, ο Αθανάσιος έδειχνε ιδιαίτερη αγάπη για την προσευχή και τη νηστεία. Σε ηλικία επτά ετών προσκύνησε την Παναγία της Σουμελά, ενώ μόλις δύο χρόνια αργότερα έγινε δόκιμος μοναχός.
Το 1919, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Γεώργιος. Στη συνέχεια χειροτονήθηκε Διάκονος.
Η ζωή του όμως συνέπεσε με μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για την Εκκλησία. Κατά τους διωγμούς των κομμουνιστών στη Γεωργία, ο νεαρός Ιεροδιάκονος συνελήφθη ως «εχθρός του λαού». Υπέστη φυλακίσεις, εξευτελισμούς και σκληρά βασανιστήρια.
Κάποια στιγμή καταδικάστηκε σε θάνατο και οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Παρά τον τουφεκισμό του, κατάφερε να επιζήσει, γεγονός που αποδόθηκε σε θαυματουργική επέμβαση.
Το 1925 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Πνευματικός. Λίγα χρόνια αργότερα, ύστερα από πολλές περιπέτειες, έφτασε στην Ελλάδα.
Το 1929 εγκαταστάθηκε στη Σίψα, στον συνοικισμό των Ταξιαρχών της Δράμας. Εκεί έζησε τα τελευταία τριάντα χρόνια της ζωής του και συνέχισε τη διακονία του κοντά στους ανθρώπους της περιοχής.
Οι δοκιμασίες όμως δεν σταμάτησαν. Το 1941 καταδικάστηκε και πάλι σε θάνατο, αυτή τη φορά κατά την περίοδο της εισβολής από τον Βορρά. Και πάλι, σύμφωνα με την παράδοση, σώθηκε θαυματουργικά.
Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο πατήρ Γεώργιος έζησε με προσευχή, άσκηση και διακονία. Συμβούλευε συχνά τους ανθρώπους που τον πλησίαζαν και έδινε ιδιαίτερη σημασία στη σωστή τήρηση της νηστείας.
Για εκείνον, η νηστεία ήταν μια μορφή πνευματικής άσκησης που απαιτούσε συνέπεια και υπομονή. Χρησιμοποιούσε μάλιστα το παράδειγμα ενός ανθρώπου που βρίσκεται μέσα στη βροχή και προσπαθεί να μαζέψει ένα σχοινί. Όσο κι αν βρέχεται, δεν το κόβει για να φύγει γρηγορότερα, αλλά συνεχίζει μέχρι να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε.
Ιδιαίτερη σημασία έδινε και στον ρόλο των αναδόχων. Πίστευε πως ο νονός και η νονά έχουν ευθύνη απέναντι στα παιδιά που βαπτίζουν. Θα πρέπει να τα βοηθούν από μικρά να γνωρίσουν την Εκκλησία, να συμμετέχουν στη ζωή της και να ακολουθήσουν έναν σωστό δρόμο στη ζωή τους.
Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης εκοιμήθη στις 4 Νοεμβρίου του 1959.
Η ζωή του ξεκίνησε στον Πόντο, πέρασε μέσα από διωγμούς, φυλακίσεις και μεγάλες δοκιμασίες και ολοκληρώθηκε στη Δράμα, όπου έζησε για τρεις δεκαετίες.
Το 2008, η Εκκλησία αναγνώρισε επίσημα την αγιότητά του και προχώρησε στην αγιοκατάταξή του, υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
Σήμερα, ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης παραμένει μία από τις σημαντικές μορφές της ποντιακής Ορθοδοξίας, ένας άνθρωπος του Πόντου που η ζωή και η πορεία του συνδέθηκαν με μερικές από τις πιο δύσκολες στιγμές του ελληνισμού και της Εκκλησίας τον 20ό αιώνα.