Στα γλέντια και τις διασκεδάσεις εκτός από τα γνωστά δημώδη άσματα ο λαός συνήθιζε να λέει και μη ποντιακά τραγούδια με περιεχόμενο εθνικό και πατριωτικό.
Μερικά από αυτά ήταν ο Εθνικός Ύμνος, το Ω λιγερόν και κοπτερόν σπαθίν μου, ο Αλή Πασάς, η Έξωση του βασιλιά Όθωνα, το Ο πατήρ τον υιόν να σπαράζει κ.α Μετά το 1908 ιδιαίτερα γνωστά έγιναν και κλέφτικα δημοτικά τραγούδια όπως οι Σουλιώτισσες, του Κίτσου η μάνα, ο Γερό Δήμος, των Κολοκοτρωναίων, το Κάτω στου Βάλτου τα χωριά, το Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, το Μάνα σου λέγω δε μπορώ, τα Κλεφτόπουλα, τα Ευζωνάκια, και το Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη (Άκογλου, 1939).
*Το συγκεκριμένο απόσπασμα προέρχεται από τη διπλωματική εργασία του Γιάννη Μιχαηλίδη «Ξένε, Ξενίτα! ούλ’ εσέν πάντα θ’ αροθυμούμε»: Η μουσική παράδοση των Κοτυώρων μέσα από τις Συλλογές του Ξενοφώντος Άκογλου και συγκριτική ανάλυση επιλεγμένων τραγουδιών», η οποία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του ΠΜΣ: «Εθνομουσικολογία και Πολιτισμική Ανθρωπολογία» του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.