Σχετικά με την ονομασία της πόλης των Κοτυώρων του Πόντου ο Παπαμιχαλόπουλος (1903) στο έργο του «Περιήγησις εις τον Πόντον» μας παρουσιάζει μέσω ενός αγνώστου Γερμανού φιλόλογου την ετυμολογία της λέξης Κοτύωρα που σχηματίζεται από τις λέξεις Κότυς + ὥρα, δηλαδή το οχύρωμα του Κότυος. Στο συλλογισμό του ο Γερμανός φιλόλογος προσπάθησε να συνδέσει την ονομασία με τον βασιλιά της Παφλαγονίας Κότυ. Όμως, το γεγονός ότι τα Κοτύωρα προϋπήρχαν της περιόδου που εκείνος έζησε, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ερμηνεία αυτή μάλλον είναι ελλιπής. Ο συγγραφέας, ωστόσο, στο ίδιο πόνημα δέχεται την λογική της εκδοχής αυτής και υποστηρίζει ότι κατά πάσα πιθανότητα υπήρχαν προγενέστερα πέριξ των Κοτυώρων βασιλείς με το ίδιο όνομα. Κατά τ’ άλλα, για τα Κοτύωρα επικράτησαν και άλλες ονομασίες, όπως Κοτύωρος, Κύτωρος, Κυταίωρον και Κυτήωρον.
Από τα μέσα του 15ου αιώνα, όταν οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν στρατηγικά τα Κοτύωρα στο σχέδιό τους για την κατάληψη της Τραπεζούντας συγκεντρώνοντας εκεί πολεμοφόδια, η πόλη μετονομάστηκε και καθιερώθηκε με το όνομα Ορντού, που στην τουρκική γλώσσα σημαίνει «στρατόπεδο». Επίσης, δυτικότερα της πόλης υπήρχε το τοπωνύμιο Τάπιας ή Τάπια, που σημαίνει οχυρό. Από τις ονομασίες αυτές και από τη σημασία τους, καθώς και από την ίδια την παλιά ονομασία, συνάγεται το συμπέρασμα ότι πράγματι στην περιοχή υπήρχαν οχυρώματα ή φρούρια για πολεμικές επιχειρήσεις (Σαλτσής, 1955).
*Το συγκεκριμένο απόσπασμα προέρχεται από τη διπλωματική εργασία του Γιάννη Μιχαηλίδη «Ξένε, Ξενίτα! ούλ’ εσέν πάντα θ’ αροθυμούμε»: Η μουσική παράδοση των Κοτυώρων μέσα από τις Συλλογές του Ξενοφώντος Άκογλου και συγκριτική ανάλυση επιλεγμένων τραγουδιών», η οποία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του ΠΜΣ: «Εθνομουσικολογία και Πολιτισμική Ανθρωπολογία» του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.